بررسی گوشی Poco F7 Pro شیائومی؛ قیمت تو ذوق!

امروز با هم میخوایم بریم سراغ یکی از مورد انتظارترین و البته خفن‌ترین گوشی‌های بازار که قراره گرد و خاک اساسی به پا کنه. بله، درست حدس زدید، داریم در مورد Poco F7 Pro صحبت می‌کنیم. یادتونه چند سال پیش وقتی اسم پوکو میومد، همه یاد یه گوشی پلاستیکی می‌افتادن که فقط پردازنده قوی داشت و دوربین و صفحه نمایشش در حد کار راه انداز بود؟ یادتونه Poco F1 افسانه‌ای رو که با قیمت پراید، موتور بنز داشت؟ خب، اون دوران دیگه تموم شده. پوکو دیگه اون بچه تخس و ارزون‌قیمت شیائومی نیست که فقط بخواد با عدد و رقم بنچمارک دلبری کنه. پوکو F7 Pro اومده تا نشون بده که بلوغ یعنی چی. این گوشی دیگه فقط یه قاتل پرچمدار نیست؛ این گوشی رسما داره ادای پرچمدارها رو درمیاره و می‌خواد با بزرگان بازار مثل سامسونگ و حتی خود سری عددی شیائومی سرشاخ بشه. پس با موبونیوز همراه باشید تا بریم ببینیم این هیولای جدید شیائومی چند مرده حلاجه.

بررسی طراحی گوشی Poco F7 Pro شیائومی
بیایید رو راست باشیم؛ پاشنه آشیل گوشی‌های سری F پوکو همیشه کیفیت ساخت‌شون بود. F3 خوب بود ولی عالی نبود، F4 و F5 هم بدک نبودن ولی وقتی دستت می‌گرفتی، حس می‌کردی یه چیزی کمه. اون حس پریمیوم و اعلا بودن رو نداشتن. اما امسال داستان کاملا فرق کرده. پوکو F7 Pro اومده که آبروداری کنه.
اولین چیزی که وقتی F7 Pro رو از جعبه درمیارید و دست‌تون می‌گیرید متوجه میشید، سنگینی و استحکامشه. دیگه خبری از اون پلاستیک‌های خشک و بی‌روح نیست. شیائومی بالاخره دست به جیب شده و از ترکیب برنده شیشه و آلومینیوم استفاده کرده.

پنل پشتی: از شیشه ساخته شده. توی نسخه‌های مختلف، فینیش‌های متفاوتی داریم. مثلا یه مدل مشکی مات داریم که اثر انگشت رو کمتر جذب می‌کنه و یه مدل با طرح ماربل (مرمری) که خیلی خاصه و حس لوکس بودن رو منتقل می‌کنه. این شیشه حس سردی جذابی داره که وقتی گوشی رو دستت می‌گیری، ناخودآگاه بهت میگه: من گرونم!

فریم میانی: اینجاست که پوکو گل کاشته. استفاده از آلومینیوم به جای پلاستیک، استحکام گوشی رو چند برابر کرده. فریم گوشی کاملا تخت طراحی شده که الان ترند بازاره. این طراحی تخت باعث میشه گوشی خیلی مدرن و شیک به نظر بیاد، ولی خب یه ایراد ریز هم داره؛ توی استفاده‌های طولانی مدت، لبه‌های تیز فریم ممکنه کمی کف دست رو اذیت کنه، مخصوصا اگه دست‌های ظریفی داشته باشید. البته شیائومی با یه تراش ظریف سعی کرده این تیزی رو بگیره، ولی باز هم نسبت به گوشی‌های خمیده خوش‌ دستیش کمتره.

یکی از بزرگترین انتقادهایی که همیشه به پوکو وارد بود، نداشتن گواهی ضدآب درست و حسابی بود. همیشه نهایتا یه IP53 می‌گرفت که یعنی اگه دو قطره بارون خورد روش نترس. اما F7 Pro بالاخره به استاندارد IP68 مجهز شده.
این یعنی چی؟ یعنی این گوشی کاملا ضد آب و ضد گرد و غباره. می‌تونید با خیال راحت گوشی رو ببرید توی استخر، زیر بارون باهاش کار کنید یا حتی اگه از دست‌تون افتاد توی جوب (که ایشالا نیفته!)، نگران سوختنش نباشید. گوشی می‌تونه تا عمق 1.5 متری به مدت 30 دقیقه دوام بیاره. این ویژگی F7 Pro رو دقیقا کنار پرچمدارهایی مثل S25 Ultra و iPhone 17 قرار میده و نشون میده پوکو دیگه شوخی نداره.
پوکو همیشه توی طراحی ماژول دوربین سعی کرده متفاوت باشه و گاهی اوقات هم گند زده! اما توی F7 Pro طراحی نسبتا معقول‌تری رو می‌بینیم. دیگه خبری از اون مستطیل‌های سیاه زشت و سرتاسری نیست. لنزها توی یه جزیره دایره ای شکل جمع شدن که بیرون‌زدگی قابل توجهی هم داره.
این بیرون‌زدگی باعث میشه وقتی گوشی رو روی میز می‌ذارید و می‌خواید تایپ کنید، گوشی لق بزنه. البته اگه از قاب استفاده کنید (که توصیه می‌کنم حتما استفاده کنید چون شیشه پشت لیزه و تعمیرش هم گرون)، این مشکل حل میشه.

بررسی صفحه نمایش گوشی Poco F7 Pro شیائومی
بخش صفحه نمایش جاییه که پوکو F7 Pro رسما داره برای رقبا شاخ و شونه می‌کشه. ما اینجا با یه نمایشگر طرفیم که از نظر مشخصات فنی، هیچی از پرچمدارهای دو سه برابریش کم نداره. پوکو F7 Pro از یه پنل 6.67 اینچی OLED استفاده می‌کنه که رزولوشن WQHD+ یا همون 2K (3200 در 1440 پیکسل) داره.
این رزولوشن باعث میشه تراکم پیکسلی به عدد وحشتناک 526 پیکسل در هر اینچ (PPI) برسه. یعنی چی؟ یعنی شما اگه چشم‌هاتون رو بچسبونید به صفحه هم نمی‌تونید پیکسل‌ها رو ببینید. متن‌ها به شدت شارپ و خوانا هستن و دیدن ویدیوهای 4K توی یوتیوب روی این صفحه، یه تجربه بصری فوق‌العاده‌ست.
یه نکته؛ به صورت پیش‌فرض، گوشی ممکنه روی رزولوشن 1080p تنظیم شده باشه تا مصرف باتری رو کم کنه. اگر می‌خواید نهایت لذت رو ببرید، حتما برید توی تنظیمات و بذاریدش روی WQHD+، هرچند مصرف باتری یه کوچولو میره بالا.

توی بحث روشنایی، جنگ نیت‌ها همیشه داغه. F7 Pro ادعا می‌کنه که می‌تونه به روشنایی پیک 3200 نیت برسه. البته این عدد فقط برای بخش‌های کوچیکی از تصویر توی محتوای HDR هست. اما توی استفاده روزمره و زیر نور مستقیم آفتاب، این گوشی می‌تونه تا 1800 نیت روشنایی تولید کنه.
این گوشی زیر آفتاب ظهر تابستون خوانایی خیلی خوبی داره. هیچ مشکلی برای خوندن پیام‌ها یا دیدن نقشه نخواهید داشت. یه حالت Sunlight Mode هم داره که کنتراست رو دستکاری می‌کنه تا متون بهتر دیده بشن.
صفحه نمایش از نرخ نوسازی 120 هرتز پشتیبانی می‌کنه. همه چیز نرم و روونه. اما یه نکته منفی اینجا هست که باید بهش اشاره کنم:

این پنل LTPO نیست.

LTPO چیه؟ تکنولوژی‌ای که اجازه میده نرخ نوسازی صفحه نمایش بسته به محتوا تا 1 هرتز پایین بیاد (مثلا وقتی دارید عکس می‌بینید یا صفحه ثابته) تا باتری ذخیره بشه.

F7 Pro چطور عمل می‌کنه؟ این گوشی فقط می‌تونه بین چندتا پله سوییچ کنه (مثلا 60 هرتز و 120 هرتز). این یعنی مصرف باتری نمایشگرش به بهینگی LTPOها نیست، ولی خب با توجه به باتری غول‌پیکری که داره (که جلوتر می‌رسیم بهش)، خیلی جای نگرانی نیست.

PWM Dimming: شیائومی برای کسایی که چشم‌های حساس دارن یا شبا زیاد با گوشی کار می‌کنن، از تکنولوژی PWM Dimming با فرکانس 3840 هرتز استفاده کرده. این یعنی توی روشنایی کم، صفحه نمایش سوسو نمی‌زنه (Flicker نداره) و باعث سردرد و خستگی چشم نمیشه. این یه ویژگی خیلی مهمه که اغلب نادیده گرفته میشه ولی برای سلامت چشم عالیه.

این نمایشگر 12 بیتی هست، یعنی می‌تونه 68 میلیارد رنگ رو نشون بده. پشتیبانی از Dolby Vision و HDR10+ هم وجود داره. اگر اشتراک نتفلیکس دارید یا فایل‌های فیلم با کیفیت بالا دانلود می‌کنید، کنتراست و عمق رنگ مشکی توی این نمایشگر شما رو میخکوب می‌کنه. رنگ مشکی عمیق و رنگ‌های دیگه زنده و پویا هستن.
عملکرد حسگر اثر انگشت گوشی F7 Pro
یکی دیگه از سورپرایزهای F7 Pro، تغییر حسگر اثر انگشت از اپتیکال (Optical) به اولتراسونیک (Ultrasonic) هست. این همون سنسوریه که سامسونگ سال‌هاست توی پرچمداراش استفاده می‌کنه و همیشه پزش رو میده. تفاوتش چیه؟

سرعت نور: تا انگشتت رو می‌ذاری، باز میشه. اصلا مکث نداره.

امنیت بالاتر: چون نقشه سه بعدی از اثر انگشتت می‌گیره.

کار با دست خیس: اگه دستت خیس یا کرمی باشه، سنسورهای اپتیکال معمولا گیج می‌زنن، ولی سنسور اولتراسونیک مثل بنز کار می‌کنه. این یه ارتقای جدی برای تجربه کاربریه و نشون میده شیائومی روی جزئیات هم تمرکز کرده.

بررسی عملکرد باتری گوشی Xiaomi Poco F7 Pro
باتری نقطه قوت اصلی و برگ برنده Poco F7 Pro محسوب میشه. شیائومی اینجا سنگ تموم گذاشته. شیائومی از تکنولوژی جدید باتری‌های سیلیکون کربن استفاده کرده که اجازه میده ظرفیت باتری رو بالا ببرن بدون اینکه سایز فیزیکی باتری بزرگ بشه. نتیجه‌ش شده یه باتری 6000 میلی‌آمپر ساعتی توی بدنه‌ای که ضخامتش زیاد نیست. شارژدهی این گوشی خارق‌العاده‌ست. توی استفاده‌های سنگین (بازی، وب‌گردی، اینستاگرام)، به راحتی یک روز و نیم دوام میاره. اگه استفاده‌تون معمولی باشه، حتی تا دو روز هم می‌تونه همراه‌تون باشه.

توی جعبه گوشی یه آداپتور 90 واتی وجود داره. این شارژر می‌تونه باتری غول‌پیکر 6000 میلی‌آمپری رو توی حدود 35 تا 40 دقیقه از صفر تا صد پر کنه.  متاسفانه، F7 Pro از شارژ بی‌سیم (Wireless Charging) پشتیبانی نمی‌کنه. این قابلیت فقط مختص مدل F7 Ultra هست. اگه به شارژ وایرلس عادت دارید (مثلا توی ماشین یا روی میز کار)، این یه کمبود حساب میشه. ولی خب با وجود شارژر 90 واتی سیمی، احتمالا خیلی دلتنگش نمی‌شید.
بررسی دوربین گوشی Xiaomi Poco F7 Pro
همیشه وقتی صحبت از قاتل پرچمدار میشه، همه انتظار دارن که دوربین قربانی شده باشه تا قیمت پایین بیاد. توی Poco F7 Pro هم تا حدی این اتفاق افتاده، اما نه به اون شدت که فکر می‌کنید. دوربین اصلی واقعا خوبه، اما بقیه خب، بیایید بررسی کنیم.
ستاره‌ی میدان، سنسور اصلی 50 مگاپیکسلی هست که شیائومی اسمش رو Light Fusion 800 گذاشته. این سنسور از نظر فنی شباهت‌های زیادی به سنسورهای رده‌بالای سونی و آمنی‌ویژن (OmniVision) داره.

کیفیت در روز: عکس‌های گرفته شده با دوربین اصلی واقعا عالی هستن. جزئیات بالاست، نویز تقریبا دیده نمیشه و رنگ‌ها زنده‌ان. شیائومی یه مقدار پردازش رنگی پوکو رو روش اعمال کرده که باعث میشه عکس‌ها کنتراست بالایی داشته باشن و آماده پست کردن توی اینستاگرام باشن.

داینامیک رنج (Dynamic Range): توی شرایط نوری سخت (مثلا وقتی پشت سوژه آفتابه)، دوربین به خوبی عمل می‌کنه و جزئیات رو هم توی سایه‌ها و هم توی بخش‌های روشن حفظ می‌کنه.

عکاسی در شب: به لطف لرزشگیر اپتیکال (OIS) و دریچه دیافراگم باز، دوربین توی شب هم عملکرد خوبی داره. نایت مود به صورت خودکار فعال میشه و نور رو به خوبی جذب می‌کنه. عکس‌های شب تمیز و کم‌نویز هستن.

دوربین اولتراواید: 8 مگاپیکسل معمولی
اینجا دقیقا همون جاییه که پوکو خساست به خرج داده. سنسور 8 مگاپیکسلی اولتراواید برای گوشی‌ای با قیمت بالای 70 میلیون تومان واقعا ناامیدکننده‌ست.

توی روز کار راه اندازه و زاویه دید خوبی داره، ولی به محض اینکه زوم کنید یا کراپ کنید، آبرنگی بودن جزئیات رو می‌بینید.

توی شب؟ اصلا روش حساب نکنید. نویز زیاد میشه و جزئیات از بین میرن.

فیلمبرداری: این دوربین نهایتا 1080p فیلمبرداری می‌کنه و خبری از 4K توی زاویه دید باز نیست.

بزرگترین کمبود Poco F7 Pro نسبت به پرچمدارهای واقعی، نبود لنز تله‌فوتو (Telephoto) هست.

شما هیچ لنزی برای زوم اپتیکال ندارید. گزینه‌ی 2x که توی دوربین می‌بینید، زوم دیجیتال (Crop) از سنسور اصلیه. انصافا کیفیت زوم 2x خوبه و قابل قبوله، اما اگه بخواید بیشتر زوم کنید (مثلا 5x یا 10x)، کیفیت به شدت افت می‌کنه و تصویر شطرنجی میشه. اگر عکاس حیات وحش هستید یا دوست دارید از سوژه‌های دور عکس بگیرید، این گوشی ناامیدتون می‌کنه.

دوربین سلفی 20 مگاپیکسلی کارش رو خوب انجام میده. جزئیات چهره خوب ثبت میشن و رنگ پوست (Skin Tone) نسبتا دقیقه. اما یه محدودیت عجیب و غریب داره که واقعا برای سال 2025 زشته:

دوربین اصلی می‌تونه تا رزولوشن 8K با 24 فریم و 4K با 60 فریم فیلمبرداری کنه. کیفیت ویدیوهای 4K واقعا خوبه. لرزشگیر اپتیکال (OIS) و الکترونیکی (EIS) دست به دست هم میدن تا ویدیویی نرم و بدون لرزش تحویل بدن. قابلیت Director Mode و فیلمبرداری Log هم وجود داره که خوراک تدوین‌گرهاست.
بررسی سخت‌افزار گوشی شیائومی Poco F7 Pro
رسیدیم به بخش مورد علاقه گیمرها و خوره‌های تکنولوژی. جایی که پوکو همیشه توش ادعا داشته و حکم‌رانی می‌کرده. F7 Pro هم دقیقا همین مسیر رو ادامه داده و یه نیروگاه هسته‌ای رو توی جیب شما می‌ذاره.
Poco F7 Pro به چیپست قدرتمند Qualcomm Snapdragon 8 Gen 3 مجهز شده.

چرا این چیپست مهمه؟ این همون پردازنده‌ایه که توی غول‌هایی مثل Galaxy S24 Ultra (نسخه اسنپدراگون) و Xiaomi 14 می‌بینیم. معماری 4 نانومتری داره و از نظر قدرت پردازشی و هوش مصنوعی، یکی از بهترین‌های دنیاست.

ساختار هسته‌ها: این چیپست از ترکیب هسته‌های جدید Cortex-X4 (برای کارهای فوق سنگین) و Cortex-A720 (برای کارهای سنگین) و Cortex-A520 (برای کارهای سبک و پس‌زمینه) استفاده می‌کنه. این ترکیب باعث شده هم قدرت وحشتناکی داشته باشه و هم مصرف انرژیش نسبت به نسل قبل (Gen 2) بهینه‌تر باشه.

نسخه‌ای که احتمالا توی بازار ایران بیشتر پیدا بشه، نسخه با 12 گیگابایت رم و 512 گیگابایت حافظه داخلی هست.

نوع رم: LPDDR5X (سریع‌ترین نوع موجود در بازار میان‌رده/پرچمدار).

نوع حافظه: UFS 4.1. این تکنولوژی UFS 4.1 معرکه‌ست. سرعت خواندن و نوشتن اطلاعات توش انقدر بالاست که بازی‌های سنگین توی چند ثانیه لود میشن و جابجایی فایل‌های حجیم مثل آب خوردنه.

نکته مهم: این گوشی اسلات کارت حافظه (MicroSD) نداره. پس موقع خرید دقت کنید که حافظه‌ای رو بگیرید که بعدا کم نیارید. البته 512 گیگابایت برای 99 درصد کاربرا کافیه و شاید تا آخر عمر گوشی هم پر نشه!

توی بنچمارک Antutu، این گوشی به راحتی امتیازهای بالای 2 میلیون رو ثبت می‌کنه. اما عدد و رقم رو ول کنید، بیایید بریم سراغ عملکرد واقعی.
تست Genshin Impact
این بازی کابوس گوشی‌های موبایله. روی F7 Pro با تنظیمات گرافیکی Max و 60 فریم بر ثانیه، بازی مثل کره اجرا میشه. افت فریم؟ تقریبا نداریم. لگ؟ شوخی نکنید! سیستم خنک‌کننده مایع (LiquidCool) که پوکو روش مانور میده، اینجا خودش رو نشون میده. گوشی گرم میشه؟ بله، قطعا. اسنپدراگون 8 نسل 3 ذاتا چیپست داغیه. بعد از حدود 30 تا 40 دقیقه بازی سنگین، دمای بدنه بالا میره و گرما رو حس می‌کنید، اما سیستم مدیریت دما (Thermal Throttling) خیلی خوب عمل می‌کنه و اجازه نمیده فریم‌ریت یهو سقوط کنه.
تست Call of Duty Mobile و PUBG
این بازی‌ها برای این چیپست مثل زنگ تفریحن. می‌تونید روی بالاترین تنظیمات گرافیکی و فریم‌ریت (حتی 120 فریم در صورت پشتیبانی بازی) ساعت‌ها بازی کنید بدون اینکه گوشی آخ بگه.
قابلیت Wild Boost
پوکو یه قابلیت نرم‌افزاری به اسم Wild Boost توی گیم توربو گذاشته. وقتی این رو فعال می‌کنید، گوشی تمام منابع سیستم رو در اختیار بازی می‌ذاره، رزولوشن رو فیکس می‌کنه و تاچ سمپلینگ رو بالا می‌بره تا کمترین تاخیر رو داشته باشید.
هشدار: فعال کردن این حالت مصرف باتری رو به شدت بالا می‌بره و گوشی رو هم داغ‌تر می‌کنه. پیشنهاد من اینه که فقط وقتی به شارژر دسترسی دارید یا دارید مسابقات حساس بازی می‌کنید روشنش کنید.
بررسی نرم‌افزار گوشی شیائومی Poco F7 Pro
پوکو F7 Pro با اندروید 15 و رابط کاربری اختصاصی شیائومی یعنی HyperOS 2.0 به بازار میاد. شیائومی قول 4 سال آپدیت اصلی اندروید و 6 سال آپدیت امنیتی رو داده. این پشتیبانی نرم‌افزاری خیلی خوبه و نشون میده می‌تونید روی این گوشی به عنوان یه سرمایه‌گذاری بلندمدت حساب کنید (تا اندروید 19 رو می‌گیرید!).
اگه قبلا با MIUI کار کرده باشید، HyperOS براتون آشناست ولی خیلی تمیزتر و سبک‌تر شده.

انیمیشن‌ها: بسیار نرم و روان شدن. دیگه اون لگ‌های اعصاب‌خردکن MIUI رو کمتر می‌بینیم.

شخصی‌سازی: قابلیت‌های شخصی‌سازی لاک‌اسکرین (Lock Screen) فوق‌العاده‌ست. می‌تونید فونت ساعت، استایل و ویجت‌ها رو هرجور که دوست دارید بچینید.

اکوسیستم: اگه ساعت هوشمند، تبلت یا لپ‌تاپ شیائومی داشته باشید، ارتباط بین این دستگاه‌ها توی HyperOS خیلی راحت‌تر و سریع‌تر شده (قابلیت Interconnectivity).

متاسفانه، پوکو هنوز هم عادت بد خودش رو ترک نکرده. وقتی گوشی رو برای اولین بار روشن می‌کنید، با حجم زیادی از برنامه‌های پیش‌فرض روبرو میشید. از بازی‌های بی‌کیفیت گرفته تا برنامه‌هایی مثل Booking، LinkedIn، TikTok و… که شاید اصلا به کارتون نیاد.
بدتر از اون، بحث تبلیغات هست. توی رام‌های گلوبال (که وارد ایران میشه)، ممکنه توی برنامه‌هایی مثل File Manager، Security، Music و Themes تبلیغات ببینید.
راهنمای حذف تبلیغات در Poco F7 Pro
نترسید! حذف این تبلیغات کار سختی نیست و فقط 5 دقیقه وقت‌تون رو می‌گیره. کافیه این مراحل رو انجام بدید:

غیرفعال کردن MSA: برید به Settings > Passwords & security > Authorization & revocation و گزینه msa (MIUI System Ads) رو خاموش کنید. (باید به اینترنت وصل باشید).

تنظیمات برنامه‌ها: وارد برنامه‌هایی مثل Security، Music، Themes و File Manager بشید. برید توی تنظیمات‌شون و گزینه‌هایی مثل Receive recommendations یا Show ads رو خاموش کنید.

غیرفعال کردن Personalized Ads: برید به Settings > Passwords & security > Privacy > Ad services و گزینه Personalized ad recommendations رو خاموش کنید.با انجام این کارها، گوشی‌تون نفس می‌کشه و دیگه خبری از تبلیغات آزاردهنده نیست.

بررسی عملکرد اسپیکر گوشی پوکو اف 7 پرو شیائومی
گوشی دارای اسپیکرهای استریو هست (یکی پایین، یکی بالا). حجم صدا بسیار زیاده و به راحتی یه اتاق رو پر می‌کنه. اما از نظر کیفیت، توی ولوم‌های خیلی بالا (ماکزیمم)، صدا یه مقدار تیز (Harsh) میشه و تفکیک صدا به هم می‌ریزه. بیس هم اونقدر که باید کوبنده نیست و معمولیه. برای بازی و فیلم دیدن عالیه، ولی برای موسیقی‌بازها شاید بهترین گزینه نباشه.
آیا گوشی پوکو اف 7 پرو ارزش خرید داره؟
خب رفقا، رسیدیم به ایستگاه آخر. گوشی Poco F7 Pro بدون شک بهترین، کامل‌ترین و باکیفیت‌ترین گوشی سری F هست که تا حالا ساخته شده. شیائومی بالاخره صدای کاربرا رو شنید و کیفیت ساخت فلزی، گواهی IP68 و باتری غول‌پیکر رو به این سری اضافه کرد. این گوشی دیگه یه اسباب‌بازی برای گیمرها نیست؛ یه دستگاه جدی و همه فن حریفه.
چرا باید بخرید؟ (نقاط قوت)

صفحه نمایش 2K بی‌نظیر: روشنایی و کیفیت تصویرش چشم‌نوازه.

سخت‌افزار هیولا: اسنپدراگون 8 نسل 3 تا 4 5 سال آینده هیچ بازی و برنامه‌ای رو نه نمیگه.

باتری تمام‌نشدنی: 6000 میلی‌آمپر با شارژر 90 واتی یعنی آزادی مطلق.

کیفیت ساخت عالی: بدنه فلز و شیشه و IP68.

سنسور اثر انگشت اولتراسونیک: سریع و دقیق.

چرا نباید بخرید؟ (نقاط ضعف)

قیمت بالا در ایران: 70+ میلیون تومان پول کمی نیست و وارد زمین پرچمدارها شده.

دوربین ناقص: نبود لنز تله‌فوتو و ضعف دوربین اولتراواید و سلفی (نداشتن 4K) برای این قیمت تو ذوق می‌زنه.

نبود شارژ وایرلس.

نرم‌افزار پر از تبلیغات: که البته قابل حله ولی خب رو مخه.

اگه شما یه گیمر هستید یا کسی هستید که عملکرد، سرعت و باتری براتون حرف اول و آخر رو میزنه و می‌خواید گوشی‌تون مثل بنز کار کنه، Poco F7 Pro پادشاه جدید شماست. اما اگه عکاسی (مخصوصا پرتره و زوم) براتون اولویته یا دنبال برند سامسونگ هستید، با این پول می‌تونید سراغ S24 FE یا حتی S23 Ultra کارکرده برید که پکیج دوربین کامل‌تری دارن.
دمتون گرم که تا آخر این بررسی طولانی با ما همراه بودید. امیدوارم این مقاله تونسته باشه توی تصمیم‌گیری بهتون کمک کنه. اگه سوالی دارید یا تجربه‌ای از کار با گوشی‌های پوکو دارید، حتما تو کامنت‌ها بنویسید که با هم گپ بزنیم. مرسی که هستید! ✌️

درباره تیم تولید محتوا

تیم تولید محتوا

See author's posts